Kun je het droog houden in Nederland?

Natte Stad Challenge

Ik hou me stevig vast als we door de chaotische straten van Kathmandu rijden. Eeuwige stofwolken, straten vol afval en een symfonie aan toeterende voertuigen, het is het dagelijks patroon in de Nepalese hoofdstad. Ik laat de wereld aan me voorbij trekken terwijl we rondrijden. De westerse wereld en het platte Nederland leken nog nooit zo ver weg.

Ik waan me in de Fata Morgana

De intense kleuren, de geur van wierook, de talloze winkeltjes met verkoopbesliste Nepalesen doen me bijna onwerkelijk aan. Zodra het donker is waan ik me in de Fata Morgana van de Efteling.  Ik denk aan het Holi Festival, het Nepalese lentefeest van de kleuren en liefde. Volgende week zal ik erbij zijn... Ik kijk er nu al naar uit! Maar voor vanavond ga ik samen met mijn studiegenoot op zoek naar een hapje eten...

Ik heet voortaan ´Kaamanaa´!

De volgende dag rijden we met de lokale bus naar Pokhara waar onze begeleider van Stichting Maya ons ophaalt. Ze brengt ons naar Prem, de taalleraar. Drie dagen lang krijgen we Nepalese taalles voordat we in Adikaridanda echt aan onze stage zullen beginnen. Prem is lief en enthousiast en leert ons de eerste kennismaking met de Nepalese gastvrijheid. Hij geeft ons zelfs een nieuwe naam, ik heet voortaan ‘Kaamanaa’!

Mijn stageplek in Adikaridanda

Na de stoomcursus Nepalees is het eindelijk zover, ik ben op mijn stageplek in Adikaridanda. Het rustige platteland voelt als een verademing.
De scharrelende kippen, de lemen hutjes en de uitgestrekte landbouwpercelen zijn een andere wereld vergeleken bij het chaotische Kathmandu. Een paar kinderen rennen belangstellend achter me aan als ik over de stoffige weg loop.

Mallaai pugio cha!

We maken kennis met onze gastgezinnen waar we hartelijk worden onthaald. Baba (vader) geeft ons een kopje koffie en ama (moeder) vertelt honderduit. Ik heb geen idee waar ze het over heeft, ondanks de Nepalese taallessen. Ik reageer dus maar met een glimlach.  Iedere dag maakt ama ‘Dal bhat’; rijst met curry en groenten. Ze schept ’s ochtends en ’s avonds enorme borden voor ons op, ik ben blij dat ik kan reageren met “mallaai pugio cha!” (“ik heb genoeg gegeten”).

Wat een intense ervaring!

Ik ben in zo’n andere wereld terechtgekomen dat ik weet dat ik mezelf ga tegenkomen. Het zal niet alleen leuk zijn... De eerste tegenvaller heb ik gehad, een kapotte camera.  Maar ondanks dat ben ik zo blij dat ik naar een ver land ben gegaan voor mijn stage.  Wat een intense ervaring, het voelt alsof ik hier al maanden ben!